Πρωτομαγιά (Διονύσιος Σολωμός)
Του Μαΐου ροδοφαίνεται η μέρα
που ωραιότερη φύση ξυπνάει
και την κάνουν λαμπρά και γελάει
πρασινάδες, αχτίδες, νερά.
Άνθη κι άνθη βαστούνε στο χέρι
παιδιά κι άντρες, γυναίκες και γέροι
ασπροεντύματα, γέλια και κρότοι,
όλοι οι δρόμοι γιομάτοι χαρά.
Ναι, χαρείτε του χρόνου τη νιότη,
άνδρες, γέροι, γυναίκες παιδιά.
| Ο Θρήνος (Γιάννης Ρίτσος, Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης) «…Μέρα Μαγιού μου μίσεψες μέρα Μαγιού σε χάνω άνοιξη, γιε, που αγάπαγες κι ανέβαινες απάνω στο λιακωτό και κοίταζες και δίχως να χορταίνεις άρμεγες με τα μάτια σου το φως της οικουμένης. Και με το δάχτυλο απλωτό μου τά΄δειχνες ένα ένα Τα όσα γλυκά, τα όσα καλά κι αχνά και ροδισμένα Και μου ιστορούσες με φωνή γλυκιά ζεστή κι αντρίκια τόσα όσα μήτε του γιαλού δεν φτάνουν τα χαλίκια. Και μου 'λεγες πως όλ' αυτά τα ωραία θα ’ναι δικά μας και τώρα εσβήστης κι έσβησε το φέγγος κι η φωτιά μας…» | |
