Κυριακή 6 Μαΐου 2012

Είναι όμορφο να είσαι ΝΗΠΙΑΓΩΓΟΣ γιατί...




-όταν κάτι σε απασχολεί το καταλαβαίνουν και σου λένε "τι έχεις κυρία;"

-Έρχονται τα παιδάκια να σε αγκαλιάζουν, να σε φιλάνε, να σου λένε πως σε αγαπάνε..
-Σε αγκαλιάζουν τόσο σφιχτά που δεν μπορείς να αναπνεύσεις!
-Λάμπουν από χαρά όταν παίζεις μαζί τους στην αυλή!
-Ακούς κάθε πρωί "κυρία είσαι πολύ όμορφη" ενώ εσύ νιώθεις χάλια.
-Σε λένε, κατά λάθος,  ΜΑΜΑ...!!!
-Τα μαλώνεις και πάλι είσαι η καλυτερότερη δασκάλα...
-Κλαίνε και βρίσκουν καταφύγιο στην αγκαλιά σου..
-Έρχονται σε σένα να τους ανοίγεις το μπουκαλάκι το νερό γιατί η κυρία όλα τα μπορεί..
-Θέλουν να παντρευτείς πιο πολύ και από όσο θέλει η μαμά σου.
-Όταν παίζετε μαζί να θέλουν να σου κρατούν το χέρι στον κύκλο.
-Ζωγραφίζουν και στο τέλος όλες οι ζωγραφιές είναι για σένα.
-Καταλαβαίνουν το καινούριο άρωμα σου και το καινούριο lip gloss.
-Σου προσφέρουν κάτι από το φαγητό τους.
-Σου λένε πως όταν μεγαλώσουν θέλουν να γίνουν δάσκαλοι και δασκάλες.
-"Σκοτώνονται" για το ποιος θα σου δανείσει το ψαλιδάκι του!

Σάββατο 28 Απριλίου 2012

Γρηγόρης Μπιθικώτσης - Μέρα Μαγιού μου μίσεψες




Αξέχαστος Γιάννης Ρίτσος σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη και με την αξεπέραστη ερμηνεία του Γρηγόρη Μπιθικώτση!!


ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ



Πρωτομαγιά (Διονύσιος Σολωμός)




Του Μαΐου ροδοφαίνεται η μέρα

που ωραιότερη φύση ξυπνάει

και την κάνουν λαμπρά και γελάει

πρασινάδες, αχτίδες, νερά.


Άνθη κι άνθη βαστούνε στο χέρι
παιδιά κι άντρες, γυναίκες και γέροι
ασπροεντύματα, γέλια και κρότοι,
όλοι οι δρόμοι γιομάτοι χαρά.

Ναι, χαρείτε του χρόνου τη νιότη,
άνδρες, γέροι, γυναίκες παιδιά.





     Ο Θρήνος
(Γιάννης Ρίτσος, Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης)

  «…Μέρα Μαγιού μου μίσεψες μέρα Μαγιού σε χάνω
 άνοιξη, γιε, που αγάπαγες κι ανέβαινες απάνω

 στο λιακωτό και κοίταζες και δίχως να χορταίνεις
 άρμεγες με τα μάτια σου το φως της οικουμένης.

Και με το δάχτυλο απλωτό μου τά΄δειχνες ένα ένα
Τα όσα γλυκά, τα όσα καλά κι αχνά και ροδισμένα

 Και μου ιστορούσες με φωνή γλυκιά ζεστή κι αντρίκια
 τόσα όσα μήτε του γιαλού δεν φτάνουν τα χαλίκια.

 Και μου 'λεγες πως όλ' αυτά τα ωραία θα ’ναι δικά μας
 και τώρα εσβήστης κι έσβησε το φέγγος κι η φωτιά μας…»